บทที่ 1394

หลังจากหนานกงรุ่ยหยวนฟังจบ แสงมืดในดวงตาก็หม่นลง เอ่ยอย่างไม่บอกว่าคิดเช่นไรว่า

ยังมีอีกหรือ

เขากลับไม่เคยรู้เลย

ที่แท้เซี่ยอวี้รุ่ยไม่ว่าจะอยู่ในจวนหรือนอกจวน ก็ใช้ชีวิตเช่นนี้มาตลอด

จนเลี้ยงหัวใจของนางให้ใหญ่โตเกินไปแล้ว

ถึงได้กล้าเล่นลูกไม้ต่อหน้าเขา เพ้อฝันอยากได้ในสิ่งที่นางไม่ควรเพ้อฝัน

...